ne zor bir şey aslında kimin okuyacağını bilmeden yazmak. hoş kimin okuyacağını bilerek yazmak da kolay gelmiyor ya bana :-) nasıl yapıyor insanlar yahu? güzel güzel kelamlar ediyorlar, hiç "bunlar yerine varır mı" kaygısı taşımadan; ince eleyip, sık dokumadan. şairlik ondan zor herhal, neyzenlik de. ama neyzenlik daha zor yaw, gerçekten pek bir sevmek lazım. biraz bilim insanlığı gibi: üflediğin zaman ne ses çıkacağını bilmeden, tek bir ses çıkaramadan altı ay üfle dur. ondan bırakıcam bu işleri diyorum. iki yıldır dinlemeye değer bir ses çıkaramadım.
neyse bunu da yollayım blog kardeşe, bir iki güne silerim nasıl olsa beğenmezsem :-) adını da koyduk yavrucağın "stars, our destination" diye. ne yıldızla alâkası var, ne son durakla. şikayet de edemez ki (izmir ki'si oldu bu :-)) ne yazsam onu okurum bir tek. ne garip di' mi yapay çizgiler çekmek, "bu benim, bu blog" diye ayırmak; kafana göre bir çizgi çekip, sonra gerçekten orada çizgi varmış gibi "bu benim, bu sensin" sonra da kaptırıp "bu iyi, bu kötü" demek. amma felsefi oldu ha :-) silmem ben şimdi bunu, birisi okur beğenir diye umarım. anaa! başa döndük... :-) :-)
